To świeca do momentów, w których ktoś już przesadza.
Albo zaraz zacznie.Zapalasz ją nie po to, żeby było przyjemnie,
tylko żeby było rozsądnie.
Najpierw wjeżdża figa i liczi –
tak, jakby jeszcze była szansa na normalną rozmowę.
Potem robi się sucho i konkretnie: orientalna tabaka, kardamon i palone drewno.
Tu kończą się monologi. Zaczyna się rzeczywistość.

Przeznaczenie
Pal ją, gdy:
• ktoś właśnie odpala trzeci akt dramatu bez przerwy,
• rozmowa skręca w kabaret,
• emocje idą w tango, a sens wyszedł po papierosy,
• chcesz powiedzieć „ogarnij się”, ale wolisz zapalić świecę niż ludzi.

To zapach, który mówi:
„Weź oddech.”
„Zrób pauzę.”
„To naprawdę nie aż tak.”
Nie gasi emocji.
Gasi pajacowanie.
Nie sraj żarem